فیلم «من، یک سیاهپوست» برنده جایزه معتبر لویی دلوک در سال ۱۹۵۸، نقطه عطفی در جدایی ژان روش از مردم‌نگاری سنتی و روی آوردن او به استراتژی‌های مشارکتی و بداهه‌پردازانه‌ای بود که خود آن را «مردم‌نگاری مشترک» و «قوم‌داستان» می‌نامید. این فیلم یک هفته معمولی از زندگی مردان و زنانی اهل نیجر را به تصویر می‌کشد که برای کار به ابیجان در ساحل عاج مهاجرت کرده‌اند.